สวัสดีครับแอดมินและเพื่อนๆ ชาว Ghost MedTua ทุกคน… เรื่องที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ มันเป็นตราบาปในใจผมมาเป็นสิบปี และผมไม่เคยกล้าเล่าให้ใครฟังแบบละเอียดเลย เพราะกลัวคนจะหาว่าผมบ้า แต่วันนี้เห็นเพจแชร์เรื่องร้านอาหารลึกลับบ่อยๆ ผมเลยอยากเอาประสบการณ์ตรงมาแชร์บ้างครับ
เรื่องมันเริ่มจาก “เก่ง” เพื่อนสนิทสมัยมัธยมมันโทรมานัดกินข้าวครับ มันบอกว่าเจอร้านอาหารลับๆ อยู่แถวปทุมฯ-อยุธยา บรรยากาศโคตรดี เป็นบ้านไม้เก่าๆ ริมน้ำ มันส่งแผนที่วาดมือมาให้ผมดู เพราะสมัยนั้น GPS ยังพึ่งพาไม่ค่อยได้
ผมขับรถไปถึงช่วงห้าโมงเย็นครับ ซอยทางเข้านี่เปลี่ยวมาก ขนาบข้างด้วยป่าหญ้าจนแทบมองไม่เห็นทาง จนกระทั่งเจอ “คฤหาสน์ไม้สัก” หลังใหญ่ตั้งเด่นอยู่ลำพัง ความรู้สึกแรกคือ… มันดูขลังจนขนลุกครับ แต่ผมเห็นรถเพื่อนคนอื่นๆ จอดอยู่ (หรือผม “เห็น” ไปเองก็ไม่รู้) เลยเดินเข้าไป
พนักงานต้อนรับที่นี่ดูแปลกมากครับ ใส่ชุดซาฟารีสีเทา หน้าตาเฉยชาเหมือนหุ่นยนต์ เขาไม่พูดไม่จา เดินนำผมผ่านตัวบ้านที่มืดสนิท ออกไปที่ศาลาไม้กลางน้ำที่ตั้งอยู่กลางบึงบัวใหญ่ ที่นั่นผมเห็นพวกเพื่อนๆ นั่งรออยู่ครบเลยครับ บรรยากาศตอนนั้นมันดูสนุกมาก ทุกคนหัวเราะร่าเริง แต่แปลก… ผมกลับไม่ได้ยินว่าพวกมันคุยเรื่องอะไรกัน เหมือนเสียงมันสะท้อนอยู่ในอ่างแก้ว
จนกระทั่งพนักงานคนนั้นเดินมาสั่นระฆังเล็กๆ เหง่ง…
วินาทีนั้นเหมือนโลกมันบิดเบี้ยวครับ เพื่อนที่เคยหัวเราะอยู่ดีๆ ใบหน้าเริ่มซูบตอบ ตาทั้งสองข้างโบ๋ลึก อาหารตรงหน้าจากที่ดูน่ากิน กลับกลายเป็นโคลนเน่าๆ ผมตกใจจะลุกหนี แต่เพื่อนคนหนึ่งคว้าแขนผมไว้ มือมันเย็นเหมือนศพเลยครับ มันกระซิบข้างหูผมว่า “จะรีบไปไหน… ชุดยังเปลี่ยนไม่เสร็จเลย”
ผมสะบัดหลุดแล้ววิ่งไม่คิดชีวิตครับ แต่วิ่งยังไงก็วนมาที่ศาลาเดิม จนผมไปเจอ “ชายชรา” คนหนึ่ง ใส่ชุดราชปะแตนสีขาวสะอาดตายืนขวางทางอยู่ ท่านไม่ได้พูดอะไร แต่ใช้ไม้เท้าชี้ไปทางบึงบัวที่มีกอบัวหนาๆ ผมตัดสินใจกระโดดลงน้ำทันทีครับ รู้สึกเหมือนมีมือเน่าๆ คอยดึงขาผมไว้ตลอดเวลา แต่ผมสู้ตายจนตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งมาได้
ผมรีบโดดขึ้นรถ ขับหนีออกมาแบบไม่เหลียวหลัง จนมาจอดพักที่ปั๊มน้ำมันภายใต้แสงไฟสว่างๆ… และนั่นคือตอนที่ผมช็อกที่สุดครับ
เพราะกางเกงยีนส์แบรนด์เนมที่ผมใส่ไป มันหายไปตอนไหนไม่รู้… แต่ที่ผมใส่อยู่ตอนนี้ คือ “ผ้าโจงกระเบนสีม่วงเข้ม” สภาพเปียกโชกและเหม็นโคลนคลุ้งไปหมด!
เช้าวันรุ่งขึ้นผมโทรหาเก่ง เพื่อนบอกว่าเมื่อคืนนัดล่ม เพราะมันท้องเสียกะทันหัน และไม่มีใครไปที่ร้านนั้นเลย… แล้ว “เพื่อน” ที่ผมไปนั่งกินข้าวด้วยเมื่อคืน คือใคร? แล้วใครเป็นคนเปลี่ยนชุดให้ผม? ทุกวันนี้ผมยังเก็บโจงกระเบนผืนนั้นไว้ในถุงดำหลังบ้าน ไม่กล้าเปิดดูอีกเลยครับ…
