คิดเสียว่าคุณกำลังนั่งอยู่ในวงเหล้าใต้ถุนบ้านไม้เก่าๆ สักหลัง ลมพัดเอื่อยๆ เสียงจิ้งหรีดร้องระงม แล้วจู่ๆ พี่นัดก็วางแก้วลง สีหน้าจริงจังขึ้นมา แล้วเริ่มเล่าเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลงกว่าปกติ…
เรื่องนี้มันเป็นเหมือนตะกอนก้นแก้วในใจแม่พี่มาตลอดชีวิตว่ะ เป็นความลับที่แกไม่เคยปริปากบอกใครแม้แต่พ่อพี่ จนกระทั่งพี่คะยั้นคะยอถามถึงเรื่องผีๆ สางๆ ที่แกเคยเจอ แกถึงยอมคายมันออกมา… มันไม่ใช่แค่เรื่องผีหลอกวิญญาณหลอน แต่มันคือโศกนาฏกรรมชีวิตของเพื่อนรักคนหนึ่ง ที่ถูกความ “จัญไร” ของคน กัดกินจนไม่เหลือชิ้นดี
ย้อนกลับไปสัก 50 ปีก่อน ที่พิจิตรนู่น… แม่พี่ชื่อเล่นว่า “เล็ก” มีเพื่อนตายที่ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ชื่อว่า “ชอบ” ไอ้ชอบเนี่ย มันเป็นเด็กหน้าตาดี ผิวพรรณผุดผ่องกว่าเด็กบ้านนอกทั่วไป แต่ฐานะทางบ้านยากจนข้นแค้น มีพี่น้องหลายคน
ความลับแรกที่ผูกมัดแม่พี่กับน้าชอบไว้ด้วยกัน มันเริ่มตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ ป.6… เย็นวันหนึ่งที่โรงเรียนใกล้จะสอบปลายภาค จู่ๆ น้าชอบก็หายไปเข้าห้องน้ำนานผิดปกติ แม่พี่เอะใจเลยเดินตามไปดู
ภาพที่เห็นทำเอาแม่พี่แทบหยุดหายใจ… ในห้องน้ำส้วมซึมเหม็นๆ หลังโรงเรียน “ไอ้เที่ยง” ภารโรงหน้าตาหื่นกาม กำลังใช้กำลังปลุกปล้ำน้าชอบที่ตัวเล็กกว่า มันเอามือข้างหนึ่งบีบคอเพื่อนแม่ไว้แน่น ขู่ว่าถ้าร้องจะฆ่าให้ตาย!
วินาทีนั้น ความกลัวหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือแต่ความโกรธเลือดขึ้นหน้า แม่พี่กำ “ดินสอไม้” ที่เพิ่งนั่งเหลาจนแหลมเปี๊ยบอยู่ในมือ วิ่งเข้าไปแบบไม่คิดชีวิต ง้างมือสุดแรงแล้ว แทงสวนเข้าไปที่คอหอยของไอ้เที่ยงเต็มรัก!
“อ๊ากกก!” มันร้องลั่น ปล่อยมือจากน้าชอบแล้วเอามือกุมคอ เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาเหมือนท่อประปาแตก! มันวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงไปทั้งที่ยังนุ่งผ้าไม่เรียบร้อย
เด็กประถมสองคนยืนตัวสั่นกอดกันร้องไห้ ด้วยความกลัวความผิด เลยตกลงกันว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับให้ตายไปกับตัว… รุ่งเช้า ข่าวร้ายก็แพร่สะพัด ภารโรงเที่ยงนอนตายเป็นศพแข็งทื่ออยู่ในบ้านพัก สภาพศพซีดเผือดเพราะเลือดไหลจนหมดตัว ดินสอแท่งนั้นมันคงไปตัดเส้นเลือดใหญ่เข้าพอดี… นี่คือ “ศพแรก” ที่เป็นตราบาปในใจเด็กหญิงสองคนมาตั้งแต่นั้น
แต่เวรกรรมเหมือนจะยังไม่สาแก่ใจ พอโตเป็นสาว ความสวยของน้าชอบกลับกลายเป็นคำสาปที่ดึงดูดแต่เรื่องอัปรีย์เข้ามาในชีวิต
มีไอ้นักเลงหัวไม้ลูกคนรวยในตลาดชื่อ “ไอ้แดง” มันหมายตาน้าชอบมานาน วันดีคืนดีมันดักฉุดน้าชอบระหว่างทางกลับบ้าน ลากไปข่มขืนจนสำเร็จความใคร่ แล้วประกาศปาวๆ ว่า “อีชอบเป็นเมียกูแล้ว ใครหน้าไหนห้ามยุ่ง!” น้าชอบผู้บอบบางต้องจำยอมตกเป็นเมียมันทั้งน้ำตา เพราะอับอายเกินกว่าจะสู้หน้าใคร และไม่นาน… เธอก็ตั้งท้องลูกของมัน
ชีวิตของน้าชอบหลังจากนั้นไม่ต่างอะไรกับตกนรกทั้งเป็น ไอ้แดงมันไม่ได้รักใคร่ไยดีอะไร มันเห็นน้าชอบเป็นแค่ที่ระบายความใคร่และกระสอบทราย วันไหนเมากลับมาหรือหงุดหงิด ก็ซ้อมเช้าซ้อมเย็น เตะต่อยจนน้าชอบหน้าตาปูดบวม เขียวช้ำไปทั้งตัวเป็นเรื่องปกติ
ความวิปริตของไอ้แดงมันไม่ได้หยุดแค่นั้น มันยังล่อลวง “พี่ชีพ” พี่สาวแท้ๆ ของน้าชอบ มาทำเมียอีกคน แล้วสุดท้ายก็ส่งพี่ชีพไปขายซ่องจนหายสาบสูญ ไม่มีใครรู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง… น้าชอบต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในบ้านหลังนั้นที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและความสกปรกโสมม
จนกระทั่งลูกสาวของน้าชอบที่ชื่อ “น้อย” เริ่มโตเป็นสาวรุ่น ประวัติศาสตร์อันเลวร้ายก็ซ้ำรอยเดิมอย่างน่าใจหาย… วันหนึ่งไอ้เพื่อนจัญไรของไอ้แดง มันบุกเข้ามาข่มขืนน้อยถึงในบ้าน! หัวอกคนเป็นแม่แทบแตกสลายที่ปกป้องลูกไม่ได้ เรื่องนี้ทำเอา “น้าชัย” น้องชายของน้าชอบทนไม่ไหว บุกไปฆ่าไอ้เดนนรกตัวนั้นตายคาที่ แล้วยอมมอบตัวติดคุกเพื่อล้างแค้นให้หลานสาว
และแล้ว… จุดพีคที่สุดของเรื่องราวทั้งหมดก็มาถึง
เย็นวันหนึ่ง แม่พี่กำลังนั่งทำงานบ้านอยู่ จู่ๆ น้าชอบก็โผล่มาหาในสภาพที่ดูไม่ได้เลย เสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวมอมแมม หน้าตาเขียวช้ำปูดบวม เดินโซซัดโซเซเหมือนคนไม่มีแรง แกบอกแม่พี่ทั้งน้ำตาว่า “อีเล็ก… กูไม่ไหวแล้ว กูโดนไอ้แดงมันกระทืบอีกแล้ว ซี่โครงกูหัก กูเจ็บเหลือเกิน…”
แม่พี่เห็นเพื่อนรักในสภาพนั้นก็ใจสลาย รีบประคองพาขึ้นบนบ้าน จัดแจงที่หลับที่นอนให้ หายามาทา เช็ดเนื้อเช็ดตัว ป้อนข้าวป้อนน้ำ คอยดูแลประคบประหงมอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ น้าชอบนอนซมอยู่บนบ้านแม่พี่ถึง 4 วัน 4 คืนเต็มๆ… นอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดทรมาน กินอะไรแทบไม่ได้ แม่พี่ก็ได้แต่นอนเฝ้า คอยปลอบใจอยู่ข้างๆ ไม่ห่าง
จนกระทั่งคืนที่ 4… กลางดึกสงัด แม่พี่สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ หันไปมองเพื่อนที่นอนอยู่ข้างๆ… น้าชอบนอนนิ่งสนิท ไม่ขยับตัว ไม่ส่งเสียงร้องเหมือนคืนก่อนๆ แม่เอามือไปอังที่จมูก…
ไม่มีลมหายใจแล้ว!
แม่พี่สติแตก ร้องโวยวายลั่นบ้าน ปลุกทุกคนให้ตื่น วิ่งไปตามผู้ใหญ่บ้านและชาวบ้านให้มาช่วย แต่พอทุกคนแห่กันมาถึง รีบเปิดมุ้งเข้าไปดู…
ว่างเปล่า!
บนที่นอนที่น้าชอบนอนซมมาตลอด 4 วัน… ไม่มีร่างของใครอยู่ตรงนั้น! ไม่มีแม้แต่รอยยับย่นของผ้าปูที่นอน หรือร่องรอยว่ามีคนเคยนอนอยู่เลย… ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่ลกั่ก หาว่าแม่พี่บ้า หรือไม่ก็ตาฝาดไปเอง แต่แม่พี่เถียงขาดใจ ยืนยันหัวชนฝาว่า “อีชอบมันมานอนอยู่กับกูจริงๆ! กูเช็ดตัวให้มัน กูยังคุยกับมันอยู่เลย!”
ไม่มีใครเชื่อแม่พี่สักคน… จนกระทั่งคืนนั้นเอง
แม่พี่นอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาด้วยความสับสน จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ดังมาจากใต้ถุนบ้าน… แกจำได้แม่นยำ มันคือเสียงของน้าชอบ! แม่รวบรวมความกล้าถือตะเกียงเดินลงไปดู
ภาพที่เห็นทำเอาขนหัวลุก… วิญญาณของน้าชอบ ยืนร้องไห้อยู่ตรงเสาเรือนต้นกลาง สภาพมอมแมม ฟกช้ำดำเขียว เหมือนวันแรกที่โซซัดโซเซมาหาเปี๊ยบ! แม่พี่ถามเสียงสั่นเครือว่า “ชอบ… ตกลงมึงเป็นคนหรือเป็นผีกันแน่?”
น้าชอบไม่ตอบ แต่ค่อยๆ เงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมามองแม่ แล้วกวักมือเรียกให้แม่เดินตามไป… เธอล่องลอยนำหน้าแม่กลับไปยังบ้านร้างของตัวเอง ที่ที่เธอเคยต้องทนทุกข์ทรมานมาค่อนชีวิต
พอไปถึง น้าชอบพามุดเข้าไปในความมืดมิดใต้ถุนบ้านที่ทั้งอับและชื้น แล้วชี้มือสั่นเทาลงไปที่พื้นดินตรงมุมเสาต้นหนึ่ง… ก่อนจะหันมาพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ
“กูนอนอยู่ตรงนี้… อีเล็ก”
สิ้นเสียง ร่างของน้าชอบก็เลือนหายวับไปกับความมืด…
รุ่งเช้า… แม่พี่ตัดสินใจเด็ดขาด ไปตามสัปเหร่อและผู้ใหญ่บ้านมา ช่วยกันขุดดินตรงจุดที่วิญญาณเพื่อนชี้บอก… ขุดไปได้ไม่ลึกเท่าไหร่ จอบก็ไปกระทบกับอะไรบางอย่าง
กลิ่นเหม็นเน่าโชยคลุ้งขึ้นมาทันที… ใช่แล้วครับ… ศพของ “น้าชอบ” ถูกฝังอยู่ตรงนั้นจริงๆ! สภาพศพขึ้นอืดเน่าเปื่อย บ่งบอกว่าเสียชีวิตมาหลายวันแล้ว… ตรงกับวันที่น้าชอบหายตัวไปพอดี! ที่คอมีรอยเขียวช้ำเหมือนถูกรัดด้วยเชือก… ชัดเจนว่านี่คือฝีมือของไอ้แดงผัวชั่ว ที่ฆ่าเมียตัวเองอย่างโหดเหี้ยม แล้วเอาศพมาฝังอำพรางไว้ใต้ถุนบ้าน
แล้วตลอด 4 วัน 4 คืนที่ผ่านมาล่ะ? คนที่แม่พี่นั่งเช็ดตัวให้ ป้อนน้ำป้อนข้าวให้ และนอนคุยด้วยทุกคืน… นั่นคือ “วิญญาณ” ของเพื่อนรักที่เฮี้ยนจัด มาขอความช่วยเหลือ และมาสั่งลาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะพาไปชี้จุดที่ตัวเองถูกฝัง!
เรื่องนี้มันโหดร้ายเกินกว่าที่คนๆ หนึ่งจะรับไหว… แม่พี่เก็บความลับนี้ไว้กับตัวมาตลอด เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่า เพื่อนรักของแกต้องตายอย่างน่าอนาถขนาดไหน และที่สำคัญ… “ไอ้เที่ยง” ภารโรงคนนั้น คือศพแรกที่แม่พี่เป็นคนลงมือฆ่าเองกับมือ แม้จะเป็นการป้องกันตัวก็ตาม
ส่วนไอ้แดง… มันไหวตัวทัน หนีคดีไปได้ ไม่มีใครรู้ว่ามันไปตายหงส์ตายห่าที่ไหน แต่เวรกรรมมันมีจริง สมุนของมันอย่าง “ไอ้เจ๊ก” ที่เคยร่วมทำชั่ว ฆ่าคนหมกป่า สุดท้ายก็มีจุดจบไม่ต่างกัน ถูกพบเป็นศพหัวขาดในป่าเดียวกันนั่นแหละ สภาพเหมือนถูกผีตายโหงเอาคืนอย่างสาสม
เรื่องนี้มันสอนให้รู้ว่า… บางที “คน” นี่แหละ ที่น่ากลัวยิ่งกว่าผีสางนางไม้ตนไหนๆ และเวรกรรม… ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว มันก็ตามทันเสมอ ไม่ต้องรอชาติหน้าหรอก ชาตินี้แหละ!
ที่มา: เรียบเรียงจากเรื่องเล่าเมียจัณฑาล..ผัวจัญไร คุณนัด 2 ดอก
